رقابت بین فرزندان را چگونه کنترل کنیم؟

روش های کاهش دعوا بین فرزندان

0 ۳۵۶

رقابت بین فرزندان در خانواده هایی که دو یا چند فرزند دارند مشترک است. این مشکل معمولاً از زمان پیوستن یک نوزاد به خانواده آغاز می شود و ممکن است در تمام دوران کودکی ادامه یابد. احساس حسادت، رقابت و حتی دعوا در بین خواهران و برادران گاهی اوقات مدیریت برای والدین دشوار است. خوشبختانه، راه هایی برای حفظ هماهنگی در خانه وجود دارد و باعث می شود رابطه بین فرزندانتان بهتر شود. در این پست نیک همراه درباره دلایل رقابت بین فرزندان و نحوه برخورد با چنین شرایطی بیشتر خواهید دانست.

مثال های رقابت بین فرزندان

  • خواهر و برادر گروه های سنی مشابه می توانند در مورد ساده ترین مواردی مانند نشستن در جای خود در ماشین، پوشیدن لباس با رنگ خاص یا داشتن آخرین قطعه کیک بحث کنند.
  • اگر یک برادر یا خواهر تازه به دنیا آمده باشد، ممکن است کودک بزرگتر احساس اضطراب کند زیرا مادر وقت خود را به کودک اختصاص می دهد. حتی پدر دیگر با او وقت نمی گذراند زیرا او با عضو جدید خانواده نیز مشغول است.
  • در خواهر و برادرهایی که فاصله سنی بیشتری دارند، کودک کوچکتر ممکن است به علت اختلاف استعداد و مهارت، از خواهر و برادرهای بزرگتر احساس خجالت و ترس کند. از طرف دیگر، فرد بزرگتر می تواند به تمام توجه هایی که خواهر و برادر جوان تر دارند حسادت کند.

دلایل رقابت بین فرزندان

دلایل ممکن است بسته به گروه سنی فرزندان شما متفاوت باشد. به عنوان مثال، کودکان نوپا که فاصله سنی کمتری بین آنها (کمتر از سه سال) وجود دارد، بیشتر وابسته به والدین هستند. بنابراین ممکن است آنها برای جلب توجه شما شرایط سختی داشته باشند.
در کودکان بزرگتر، رقابت در صورت اشتراک منافع مشترک ممکن است شعله ور شود. آنها ممکن است برای جلب رضایت شما و بازخورد مثبت برای کارهایی که در مدرسه یا خانه انجام می دهند، رقابت کنند.

بگذارید نگاهی به برخی از دلایل متداول رقابت بین فرزندان بیاندازیم.

فردیت یا شخصیت:

هرچه کودکان بزرگ می شوند، علایق و استعدادهای خاصی را پرورش می دهند. ممکن است آنها بخواهند خود را از خواهر و برادرشان متمایز کنند و برای تعریف فردیت یا شخصیت خود رقابت کنند.

مسائل دلبستگی:

هر کودک دلبستگی به مراقب اصلی خود دارد و می تواند باعث تغییر اضطراب شود. همچنین، ممکن است دارای روحیه، خلق و خو و رفتارهای متفاوت باشند.

نیازهای مختلف:

فرزندان شما ممکن است احساس کنند که توجه یکسان ندارند. براساس مرحله رشد و پیشرفت، کودکان می توانند مشخص کنند که چقدر آماده هستند تا توجه شما جلب کنند یا خواهر و برادر خود را همراهی کنند. به عنوان مثال نوجوانانی که احساس استقلال و فردیت بیشتری دارند ممکن است بخواهند در مراقبت از خواهر و برادرهای کوچکتر یا انجام کارهای خانگی به شما کمک کنند.

عدم توانایی در بیان:

گاهی اوقات، وقتی کودکان بی حوصله، گرسنه یا خسته هستند، ممکن است با خواهر و برادر خود دعوا کنند. آنها ممکن است در نهایت یکدیگر را مورد ضرب و شتم قرار داده یا بر سر هم فریاد بکشند. آنها ممکن است راه هایی برای ابراز احساسات خود ندانند. بعضی اوقات، ممکن است کودکان ندانند چگونه با خواهر و برادر خود در فعالیت ها یا بازی ها شرکت کنند و ممکن است از راه های مثبت توجه آنها آگاهی نداشته باشند. بنابراین، ممکن است در نهایت به دعوا برسند.

رفتار والدین:

کودکان از والدین خود به عنوان الگوی نقش نگاه می کنند. نحوه برخورد والدین با اختلافات یا درگیری ها ممکن است بر رفتار کودک با خواهر و برادر و دوستانشان تأثیر بگذارد. اگر به موقعیت های غیر پرخاشگرانه یا احترام آمیز رسیدگی کنید، فرزندانتان به احتمال زیاد از همان روش استفاده می کنند. علاوه بر این، نحوه برخورد با فرزندانتان در نحوه برخورد با خواهران و برادران خود تفاوت ایجاد می کند.

استرس:

کودکان یا نوجوانان در مدرسه ممکن است به دلایل مختلف دچار استرس شوند. این استرس ممکن است سطح تحمل آنها را کاهش داده و منجر به دعوا با خواهران و برادران آنها شود. علاوه بر این، استرس در زندگی والدین نیز می تواند به کاهش زمان خانواده منجر شود. کودکان ممکن است اوقات فراغت یا تفریحی مانند محیط های خانوادگی یا وعده های غذایی خانوادگی را از دست ندهند. این ممکن است باعث شود آنها احساس ترک کنند و در نتیجه رقابت خواهر و برادر باشد.

کودکان دارای نیازهای ویژه:

کودکان دارای نیازهای ویژه به دلیل مشکلات جسمی ، عاطفی یا یادگیری ممکن است نیاز والدین و توجه بیشتری را داشته باشند. در چنین مواردی ، خواهر و برادرهای دیگر ممکن است آن را بی تفاوتی تلقی کنند و رفتار کنند.رقابت بین فرزندان

تأثیر رقابت بین فرزندان

با بزرگ شدن کودکان، سرانجام رقابت خواهر و برادر برطرف می شود و آنها پیوندی قوی تر یا نزدیک تر برقرار می کنند. علاوه بر این، آنها مهارت های اساسی زندگی، مانند همکاری، صبر و احترام به نظرات دیگران را می آموزند.

با این وجود، موارد شدید رقابت خواهر و برادر و پرخاشگری در خانه ممکن است منجر به برخی از مشکلات بهداشتی شود. در برخی موارد شدید، رقابت خواهر و برادر ممکن است عملکرد طبیعی خانه را مختل کرده و کودک را از نظر عاطفی، روانی یا جسمی تحت تأثیر قرار دهد. این وضعیت ممکن است نیاز به مداخله حرفه ای داشته باشد.

در یک مطالعه در گروه سنی 0 تا 9 سال و جوانان در گروه سنی 10 تا 17 سال؛ مشخص شد کودکانی که قربانی پرخاشگری خواهر و برادر بودند بیشتر مستعد ابتلا به مسائل بهداشت روان از جمله افسردگی و اضطراب بودند.

چگونه روابط بین فرزندان را بهتر کنیم؟

برای جلوگیری از درگیری های روزانه در خواهر و برادرها می توانید این نکات را دنبال کنید.

از رفتار قابل قبول تعریف و تمجید کنید:

به فرزندان خود بفهمانید که فریاد زدن ، فشار دادن ، زدن ، ضربه زدن به درب ، نفرین کردن یا صدا زدن در نامها غیرقابل قبول است. در مورد قوانین با آنها و همچنین عواقب شکستن آنها بحث کنید. این به کودکان کمک می کند تا در قبال رفتار خود پاسخگو باشند و از استدلال های غیر ضروری درباره اعمال “درست” و “اشتباه” اجتناب کنند.

از برچسب ها و موارد دلخواه خودداری کنید:

به عنوان والدین ، ​​موارد دلخواه را بازی نکنید. فرزندان خود را با هم مقایسه نکنید – در عوض ، کیفیت های مختلف آنها را جشن بگیرید. بگذارید هر کودک به عنوان یک فرد رشد کند. گفتگوهایی را که باعث تضعیف آنها می شود ، دلسرد کنید.
همچنین فرزندان خود را برچسب گذاری نکنید. برچسب هایی مانند “او تعداد انگشت شماری است” یا “او یک کودک وحشی است” یا “او فعال تر است” باعث می شود کودکان تصور کنند که آنها به اندازه کافی خوب نیستند و حتی ممکن است دست از تلاش بکشند.

به کودکان فرصت دهید:

به فرزندان خود وقت و مکان اختصاص دهید تا کارهای مورد علاقه خود را انجام دهند. بگذارید آنها یک گوشه در خانه به عنوان منطقه حفاظت شده خود داشته باشند. اگر یک کودک می خواهد در بیرون بازی کند و دیگری دوست دارد بنشیند و بخواند ، بگذارید وقت من را “من” بگذارد بدون اینکه همیشه خواهر و برادر خود را درگیر کند.

همکاری را آموزش دهید، نه رقابت:

ما گاهی اوقات بطور ناآگاهانه به جای همکاری ، رقابت بین خواهران و برادران را ترغیب می کنیم. به بچه های خود بگویید که به جای گفتن ، “اسباب بازی های خود را جمع کرده و نگه دارند.” به آنها بیاموزید که بجای مسابقه با یکدیگر کار کنند.

به آنها کمک کنید تا خودشان را بیان کنند:

به فرزندان خود بیاموزید که از روشهای مثبت برای بیان احساسات خود استفاده کنند. به آنها بگویید که چگونه می توانند چیزها را بخواهند. آنها را تشویق کنید هنگام بازی نوبت خود را بگیرند.
به آنها بیاموزید که از چه عباراتی استفاده کنند ، مانند “آیا می توانم این اسباب بازی را با شما به اشتراک بگذارم …” یا پاسخ هایی مانند “من هنوز هم بازی می کنم ، اما من وقتی این کار را انجام داده ام به شما می دهم”.

برنامه خود را حفظ کنید:

اگر فرزندانتان اسباب بازی ها ، کتاب ها یا تلویزیون را به اشتراک می گذارند و در پایان با داشتن یک تفریح ​​، به آنها کمک می کنند در هنگام استفاده از آن موارد بتوانند برنامه خود را حفظ کنند. اگر دعوا ادامه داشته باشد ، ممکن است آن مورد را از بین ببرید. آنها را به عواقب اقدامات خود بفهمید.

عادلانه بودن و برابری ممکن است همیشه مؤثر نباشد:

اجازه ندهید فرزندانتان فرض کنند که همه چیز عادلانه و متعادل خواهد بود. بعضی اوقات ممکن است مواردی وجود داشته باشد که یک کودک نیازهای بیشتری داشته باشد.
ممکن است عادلانه کار کند ، اما برابری ممکن است همیشه مؤثر نباشد. کودکان نوپا یا فرزندان بزرگتر به دلیل قرار گرفتن در خانواده ، سن و نیازهای ویژه (در صورت وجود) ممکن است امتیازات و مسئولیتهای ویژه ای داشته باشند.

در چنین شرایطی ، باید بتوانید آنها را وادار کنید تا گزینه های خود را درک کنند و بهترین راه حل برای آنها چیست.

برای خانواده وقت بگذارید:

فعالیتها و بازیهای تفریحی را برنامه ریزی کرده و با خانواده به پیاده روی بروید. این لحظات لذت بخش همه را به هم نزدیک می کند و تنش بین خواهر و برادر را کاهش می دهد.
شما همچنین ممکن است به طور جداگانه با فرزندان خود وقت بگذرانید و کاری را انجام دهید که هرکدام از آنها دوست دارند. آنها را برای فعالیتهایی که دوست دارند خارج کنید یا وقت خود را در خانه با آنها بخوانید. حتماً در این مدت تماس ، ایمیل یا پیام را ممنوع کنید.

شناسایی پرچم های قرمز:

مواردی را که معمولاً درگیری رخ می دهد مشخص کنید – آیا این فاصله ها قبل از غذا ، در هنگام خواب یا قبل از زمان بازی وجود دارد؟ شما ممکن است سعی کنید در برخی از فعالیت ها یا برنامه ها تغییراتی ایجاد کنید تا از رویارویی خودداری کنید. شما حتی می توانید برخی از زمان “من” بی سر و صدا یا فعالیت های دیگری را برای کم کردن تنش برنامه ریزی کنید.

برگزاری جلسات خانوادگی:

برای کودکان بزرگتر ، جلسات منظم خانوادگی را برنامه ریزی کنید. اگر تصمیم بگیرید که چه مواردی باید مورد بحث قرار بگیرد ، این جلسات ممکن است خوب باشد. بگذارید هر یک از فرزندان شما صحبت کنند ، مشکلات و نظرات خود را درک کنند و با هم همکاری کنند تا راه حلی پیدا کنند. این جلسات می تواند به آنها در مسئولیت پذیری و ارتقاء همکاری بین کودکان کمک کند.

گرفتن آنها خوب است:

والدین باید رفتاری را که می خواهند تکرار کنند تقویت کنند. توجه کنید که بچه ها کارهای خوبی انجام می دهند یا وقتی فرزندانشان در کنار هم خوب بازی می کنند. آن لحظات ، فعالیت ها و رویدادها را پشتیبانی و جشن بگیرید.
ممکن است درباره رویدادهای هفته های گذشته ، مسائل خانوادگی ، نگرانی ها ، علایق ، تغییرات جدید یا روشهای اجرای راه حلهای مورد بحث بحث کنید. شما همچنین ممکن است فعالیت های سرگرم کننده را برای هفته های آینده برنامه ریزی کنید.

به فرزندان خود بفهمانید که در یک محیط دوست داشتنی ، امن و محافظت شده قرار دارند.

نحوه برخورد با نبرد خواهر و برادر

برای هیچکس جالب نیست که دعوای فرزندانش را تماشا کند. بنابراین، چگونه می توانید از دعوای میان خواهران و برادران جلوگیری کنید؟در هر زمان می توانید از این اتفاق جلوگیری کنید. اما ممکن است تنها وقتی که احساس آسیب جسمی کردید، وارد شوید. اما این ممکن است به بچه ها این احساس را بدهد که شما برای حل اختلافات در چنین شرایطی مداخله خواهید کرد.

اگر مداخله کنید، ممکن است به نظر برسد که شما از یک فرزند دیگری حمایت یا محافظت می کنید و این تنش ها را بیشتر کند.

اگر درگیر می شوید، به موارد زیر توجه کنید:

  • اول از هر چیز بچه ها را جدا کنید و در صورت امکان آنها را به اتاق های مختلف بفرستید. بگذارید تنش ها قبل از بحث و گفتگو برطرف شود.
  • آنها را سرزنش نکنید. از فهمیدن اینکه چه کسی چه کاری انجام داده است خودداری کنید. آنها باید بفهمند که مسئول شرایط هستند.
  • سعی کنید هر کودک احساس کند که باید راه حلی را ارائه دهد که هر دو برنده باشند. به عنوان مثال، اگر هر دو بخواهند با همان اسباب بازی یا تخته بازی کنند، می توانند با هم بازی کنند.
  • احساسات هر کودک را درک کنید. به آنها در رسیدن به آرامش کمک کنید. با انعکاس احساسات، به کودکان کمک می کنیم آن را بیان کنند و از سرزنش دیگران جلوگیری کنند.
  • اگر اوضاع به حدی شدید شود که بر رفاه فرزندان شما تأثیر بگذارد، باعث اضطراب یا افسردگی در آنها شود یا به اعتماد به نفس آنها آسیب برساند، از مشاوره کودک حرفه ای دریغ نکنید.

سخن پایانی

معمول است که فرزندان در مورد کوچکترین چیزها استدلال کنند. با این وجود، می تواند برای والدین دشوار و ناامیدکننده باشد. خوشبختانه، روش هایی برای مقابله مثبت با رقابت بین فرزندان و کمک به آنها وجود دارد. یادآوری این نکته حائز اهمیت است که وقتی کودکان بطور مستقل این نبردها را پشت سر می گذارند، درسهای ارزشمندی از زندگی یاد می گیرند، از جمله صبر داشتن، احترام گذاشتن به عقاید دیگران، مذاکره و کنترل پرخاشگری.

آیا نکات مفیدی در مورد مدیریت رقابت بین فرزندان دارید؟ در بخش نظرات در زیر نظرات خود را به اشتراک بگذارید.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Call Now Button